Í hefðbundinni iðnaðar sjálfvirkni geta vélmenni ekki komist í snertingu við menn. Þessi einangrun tryggir ekki aðeins áreiðanlegan rekstur heldur einnig enga líkamlega skaða á rekstraraðilum. Í þessum kerfum vinna vélmenni á svæðum eða búrum sem eru algjörlega lausir við mannlega starfsmenn.
Sveigjanleg sjálfvirkni
Að takmarka vélmenni við búr takmarkar getu þeirra. Núverandi markaður krefst styttri afhendingarferla og aðlögunar í stórum stíl. Þessar kröfur hafa ýtt undir áhuga á samvinnukerfum sem styðja samvinnu starfsmanna og vélmenna, sem og sveigjanlegra og fjölnota framleiðslukerfa, á sama tíma og öryggi starfsmanna er tryggt. Í sveigjanlegri og samvinnu sjálfvirkni auka og lyfta samstarfsvélmenni mannlega getu með styrk, nákvæmni og gagnagreiningum og stuðla þannig að meiri virði fyrir endanotandann. Samvinnuvélmenni ættu að ná:
Samlíf – Að deila vinnusvæðum með starfsmönnum til að hámarka ferla
Samvinna - Sveigjanlega sjálfvirk ýmis verkefni með mannlegri íhlutun
Öryggiskerfi: Hlífðargirðingar eru tæknilega hindrun fyrir víðtækri notkun vélmenna. Samvinnuvélmenni uppfylla öryggiskröfur með eðlislægri öryggishönnun sem styður örugg samskipti milli vélmennisins og skotmarka innan vinnusvæðis þess (td ISO® 10218-1 staðall). Samvinnuvélmenni draga úr tregðu sem verður fyrir mögulegum árekstrum og innihalda samhæfða íhluti (svo sem samskeyti togskynjara) til að gleypa orku frá óæskilegum höggum. Ennfremur nota samstarfsaðilar vélmennaframleiðendur ýmsa ytri skynjara (td myndavélar, leysiskynjara, dýptarskynjara o.s.frv.) og sameina söfnuð gögn til að þekkja á áreiðanlegan hátt fjarlægð og bendingar milli starfsmanna og vélmennisins.
